september
2007

In september start het nieuwe culturele seizoen. In Alkmaar projecteerden we aardappelfilmpjes uit de ramen van de vernieuwde gevel van het Filmhuis Provadja. Hoewel nog niet alle aardappelfilmpjes op de aardappelartsite staan, je kunt er al een aantal bekijken. Met de aardappelsorteermachine bouwden we een geluidscollage. Beeld en geluid droegen bij aan een vliegende start van het nieuwe seizoen. De volgende dag bezochten ongeveer 600 mensen het Doelen Gebouw. De installaties vormden een goede mix van ernst en lichtvoetigheid. In Edam werd ondertussen hard gewerkt aan de inrichting van de vervolg expositie Nachtschade. Hier een kort filmpje van de werkzaamheden tijdens het inrichten. Als je toevallig in de buurt bent: klik hier voor het affiche met de openingstijden.

augustus
2007

Of het een goed pieperjaar is weet ik niet maar de opperdoezers smaakten prima tijdens de opening van de expositie in galerie "Het Alkmaars Kasteeltje". Aardappelen zijn bijzondere knollen, ze laten zich helemaal opeten door hun nakomelingen. Ze offeren zich helemaal op voor hun nageslacht. Vanuit menselijk standpunt gezien gaat dat wel erg ver. Verschil moet er zijn. Hier kun je enkele foto's van ons werk bekijken en ook een filmpje van de performance die we tijdens de opening op 28 juli uitgevoerd hebben. Als je wilt weten hoe het er met de Aardappelcontest voor staat klik dan hier. (zaterdag 18 augustus is Hans Belleman aanwezig in Galerie "Het Alkmaars Kasteeltje".)

01 april 2007

Wij doen geen ervaringen op in het wilde weg. We organiseren onze ervaringen. We ondervragen en onderzoeken en doen dat met het oog op resultaat. Om ervaringen te organiseren zijn instrumenten nodig. Van kwast tot verf, van pen tot steen tot aardappel. Je kunt getroffen raken door het verschil tussen aardappelen. Ik had me nog nooit een aardappel goed voorgesteld, of anders gezegd, ik had me nog nooit aan een aardappel voorgesteld. Dat doet een normaal mens niet. Door er mee te spelen laat een ding zich kennen. Spelenderwijs kom je in een gebied waar woorden tekort schieten. Je stuit op het aardappel mysterie. Het piepereske. Daarom werken kunstenaars met beelden. Beelden stellen de kijker in staat om een eigen spoor te trekken. Zoeken naar betekenis kan een nuttige therapie zijn, maar het heeft niets te maken met kunst. De essentie van kunst is niet het zoeken van betekenis maar juist de bevrijding ervan. Klik hier om het werk te bekijken.

Van oud hout en met de hartslag van de verbeelding bouwen we een apparaat. Het wordt iets dat zich niet laat bedenken. Het groeit omdat het aandacht krijgt. Het poseert voor Jan Mors, die er een schilderij van maakt. Het dient hem als zetel. (zie filmpje: 28 februari). Rondom het bouwsel strooit Jan een tapijt van kolengruis. Een grote steen hangt als een slinger van de tijd boven het apparaat en transformeert het in een executiemachine. De geblazen schoonheid staat terecht. Wat is er toch mis met schoonheid? Helemaal niets, Maar schoonheid heeft iets paradoxaals, het werkt alleen als het er niet echt toe doet. Het is net als geluk, het komt en het gaat, maar probeer het niet te pakken, vast te houden of stil te zetten. Dan gaat het zich tegen je keren. Als kunst in staat is om de vernietigende kracht van de tijd te neutraliseren, of anders gezegd, als kunst in staat is de tijd te vertragen, of zelfs stil te zetten (en daarmee het verval), dan kan kunst ook de tijd versnellen. Dat is wat we gaan doen. We laten de steen rondslingeren, als een explosief mengsel van tijd en kracht om daarmee de schoonheid in een fractie van één seconde te vernietigen. Bekijk hier enkele foto's .

Hoe komt het toch dat we zo gefascineerd kunnen zijn door het verschrikkelijke en dat het schone en liefelijke zo gauw verveelt ?
Deze vraag ligt ten grondslag aan de installatie “De Steen des Aanstoots ”
Moord en doodslag; natuurrampen, we lusten er wel pap van, tenminste als we er op geruime afstand van mogen genieten. Kunst, film en theater scheppen afstand en maken daarom het verschrikkelijke genietbaar. In het korte filmfragment een blink van de mogelijke vernietiging van het schone. Hier verbeeldt in een tweeluik (100cmx150cm) een beschilderde computerprint.

Terug in Nederland. We gaan op zoek naar een oude aardappel sorteermachine. We willen Bretonse kiezelstenen laten dansen met Hollandse piepers. In de Eilandspolder raken we in gesprek met Piet Roelofsen, ook wel bekend onder de naam Piet Aardbij. Piet is de laatste tuinder in de eilandspolder en heeft een hoop te vertellen. Hij leeft nog dicht bij de aarde zoals het filmpje laat zien. We bekijken en fotograferen de oude boetjes, vindingrijk gebouwd van niet meer dan wat golfplaten en sloophout. Jarenlang boden ze meerdere generaties tuinders bescherming tegen de ongenaakbare wind en regen. We ontdekken opnieuw de schoonheid van het weidse landschap, van het vergankelijke, van het verval, van de eenvoud, van de zichtbare armoede. We mogen van Piet de oudste sorteermachine gebruiken. Het filmpje Stone Dancing is hier te beluisteren en te bekijken.

Men Amor, (Bretons voor Stenen aan Zee) is een zoektocht naar nieuw repertoire. We gaan stenen werpen in Bretagne en gaan op zoek naar de steen des aanstoots. De grens tussen vast en vloeibaar is voorlopig ons laboratorium. Stromend water, zompige aarde, rollende kiezels, drijvende waterhuizen. We gaan de strijd aan met (niet tegen) het wassende water. Het moge duidelijk zijn, dat we vandaag moeten beginnen, niet morgen. Als we op tijd mee bewegen dan kunnen we van de nood een deugd maken, dan kan het water ons weer verbinden, onze identiteit versterken, zoals de wederopbouw na de tweede wereldoorlog de saamhorigheid en de lotsverbondenheid van de Nederlanders versterkte.
Ja, ja grote woorden, maar we leven tenslotte in spannende tijden. Klik hier om enkele foto’s van het stenen werpen te bekijken en klik hier voor de zwaardere gevallen. Het filmpje Stone Dripping is hier te bekijken.